Hoi allemaal!
Allereerst bedankt voor alle leuke reacties op de site, mailtjes, belletjes en smsjes (als ze aankomen..)! Het doet ons goed om zo nu en dan eens wat van het thuisfront te kunnen horen!
Afgelopen week is er hier een nieuwe vrijwilligster gearriveerd. Eerlijk gezegd zagen we daar wel een beetje tegen op. Want je leeft nogal intensief samen, doordat de ander verplicht is door onze slaapkamer te lopen om naar de badkamer te gaan of naar zijn/haar eigen kamer. Dit resulteert in weinig privacy in het huis en op de kamer. We vonden het daarom ook heerlijk om de afgelopen weken het huis voor ons zelf te hebben en met niemand rekening te hoeven houden! We keken er dus niet zo naar uit om weer het huisje te moeten delen.
Ook hadden we van te voren grote vooroordelen over onze nieuwe huisgenoot. Ze is Amerikaans, dus we dachten ze is of hartstikke dik en wil alleen maar hamburgers eten, of ze is een cheerleader en bang om haar nagels te breken. Niks van dit blijkt waar te zijn. Sarah is een ontzettend leuke en vrolijke meid! Erg gezellig om mee te kletsen en we zijn noodgedwongen altijd Engels te praten, waar we natuurlijk weer van leren. Soms praten we als we met zijn tweetjes zijn ook Engels, dan vergeten we even dat we ook Nederlands kunnen praten met elkaar….
Sarah was nog niet aangekomen in Wa of we hebben haar op sleeptouw meegenomen voor een weekendje weg naar Weschiau.
Weschiau is een hippo sanctuary, wat betekent dat er nijlpaarden in het wild, maar wel beschermd kunnen leven. Het is een uurtje met de trotro rijden vanuit Wa. Dit was dan wel een stoffig uurtje, aangezien de weg niet geasfalteerd is en de ramen van de trotro wijd open stonden. We kwamen dan ook met een mooi bruin laagje aan in Weschiau, niet van de zon maar wel van het stof!
Daar aangekomen konden we kiezen of we de laatste 36 kilometer met de trotro, motor of fiets gingen doen. We waren blijkbaar in een sportieve bui en we kozen ervoor om met de fiets te gaan. Een halfuurtje later, kwamen we erachter dat dit misschien een tikkeltje te enthousiast was geweest.. 55 graden celsius, een gammele fiets en mulle zandwegen zorgden ervoor dat de tocht zwaar was. Na 2 uur kwamen we aan bij het hostel vlak bij de nijlpaarden. We hadden van te voren al betaald om bij de rivier op een boomplatform te gaan slapen. Aangekomen bij het hostel was de boodschap van onze Ghanese gids, nee joh dat lukt niet meer, we zijn daarvoor vééééélte laat aangekomen. Fijn dat ze dat even hadden gezegd voordat we op de fiets stapten! Anders hadden we wel voor de auto of motor gekozen! Maargoed, optie 2 was om op het dak van het hostel te slapen. Maar voordat we konden slapen moest er eerst water gehaald worden bij de waterput om vervolgens een bucketshower (douche met een emmertje) te nemen. Daarna was het tijd om te koken. Dit moest op een vuurtje gebeuren, want er is geen elektriciteit bij het hostel. We hebben een lekker rijstprutje gebrouwd, wat best goed te doen was na zo’n intensieve dag!
‘S avonds werden we vermaakt door verhalen van onze gids. Hoe mensen hier elkaar ten huwelijk vragen: dit was iets met cola-noten die je voor elkaar moest neerleggen in een kamer, als de ander ook zo’n noot voor jou heeft neergelegd ga je trouwen. Romantisch hé!
Ook wordt er hier volgens de gids gelooft dat mensen bulletproof kunnen zijn. Wat niks minder is dan: kogelvrij. En nee natuurlijk is dat niet een kogelvrij vest, maar een soort aura die je over je heen hebt zodat kogels uit een pistool je niet kunnen doden. Je kunt kogelvrij worden door een speciaal dieet te volgen. Sommige misdadigers zijn bulletproof en daarom erg lastig te pakken te krijgen. Juustum… :p Thijs heeft later dit verhaal nog eens nagecheckt in het ziekenhuis en jawel ook de doktoren (waarvan je kunt aannemen dat ze slim en verstandig zijn) geloofden in het bulletproof verhaal. Erg bijzonder!
Na al die sterke verhalen was het tijd om te gaan slapen. Lekker in de buitenlucht met een heldere sterrenhemel en bijna volle maan! Je hoorde de vogels fluiten, de kippen kakelen en af en toe een geitenscheet. Erg rustgevend! We hebben dus ook heerlijk geslapen.
Om 6 uur ging de wekker, want we moesten op tijd naar de nijlpaarden toe. We gingen een kanotocht maken en hopelijk dan ook de nijlpaarden spotten. Eerst moesten we een stukje fietsen richting de rivier, het zwemvest hadden we alvast om, want stel je voor dat we per ongeluk het water in fietsten! Bij de rivier aangekomen zagen we een gammele houten kano liggen, en jawel, daar zouden wij in vervoerd worden. Op naar de meest gevaarlijkste beesten in Ghana! Het was vooral wel een veilig gevoel dat we de kano maar eens in de 5 minuten moesten leeghozen met een kalebas….
Na anderhalf uur varen door de mooie natuur, met aan de ene kant Ghana en aan de andere kant van de rivier Burkino faso, kwamen we aan bij de nijlpaarden. Of nouja, de oren en ogen van de nijpaarden. Meer hebben we niet gezien. Nogal grappig dat we ons zelf tijdens de fietstocht op de been hadden gehouden met de gedachte: ‘morgen zien we de nijlpaarden!’ Dus dat we het hele eind hebben gefietst voor een 6-tal oren en ogen van de nijlpaarden was nogal lachwekkend.
Natuurlijk was het bijzonder om mee te maken en ook ergens wel spannend dat die grote beesten zo dicht bij ons waren. Maar doordat je ze niet helemaal kon zien, was het minder spectaculair dan wat wij van te voren hadden gedacht.
Na de kano-tocht moest er natuurlijk ook weer terug naar Weschiau gefietst worden. Gelukkig was de terugrit meer heuveltje af. We hebben er dan ook maar anderhalf uur over gedaan, langer hadden onze billetjes ook niet getrokken! Na een nogmaals erg stoffige trotro tocht, die langer duurde omdat we pech onderweg hadden, kwamen we vies, stoffig, bezweet en vooral moe weer aan in Wa. Maar tijd om uit te rusten was er niet, want we moesten onze wekelijkse was nog doen. Wat zullen we blij zijn dat we in Nederland de was gewoon weer in de wasmachine kunnen gooien en dat het daarna schoon is! Want het wassen met de hand blijft toch één van de minder leuke dingen hier in Ghana.
Zoals je merkt was het weer een avontuurlijk weekendje! We beseffen ons maar al te goed dat we nog moeten genieten van de korte tijd die we nog in Ghana zijn. We zijn daarom druk bezig met alle laatste dingetjes op onze to-do list af te strepen. Volgend weekend staat het stappen in een nachtclub op de planning. We gaan regelmatig s’avonds wat drinken bij een spot, maar we zijn nog nooit naar een club geweest. Dit omdat we niet wisten dat er hier een discotheek in Wa was! Sinds een tijdje horen we de muziek in het weekend, dus natuurlijk willen we dit nog wel meemaken!
Maar eerst moet er deze week nog gewerkt worden in het ziekenhuis en op de school, dit doen we met goede moed, maar wel met flinke zadelpijn!
Dikke kus en knuffel,
Thijs en Lotte
